Vefa Ve

KIZGIN bir edayla “Ne işi varmış orada NATO’nun?” dedikten iki gün sonra kendini NATO’nun kucağında bulmak olmasa gerek.

Hem de Batı’da “Haçlı Seferi” denen bir girişimin üç muhrip, bir korvet, bir ikmal gemisi ve bir de denizaltılı en büyük filotillasıyla.

“No fly zone” denen ve üzerinde hiçbir savaş uçağının uçmaması gereken topraklar için kurulmuş bir “denetim merkezi”nde Amerikalı generalle bir Türk subayının görev yapacağı İzmir üssüyle.

İstediğiniz kadar denizdeki kuvvetin dıştan silah alımını durduracak bir barış gücü olduğunu söyleyin, görüntü Libya’yı abluka altında tutan Türkler görüntüsüdür.

İşin kötüsü, “koalisyon uçakları” olarak cıvıl cıvıl o ülkenin göklerine girerek bomba yağdıran Batılı savaş kuşlarının günlerdir niçin durdurulamadığını kimseye anlatamazsınız. “O denetim merkezinin kurulup işler duruma getirilmesi zaman aldı” ya da “Bombalananlar bir diktatörün ordusudur” demek de kimseye inandırıcı gelmez. Hele o meşru ordunun insanları öldürüldükten ve araçları havadan parça parça edildikten sonra?

Egemen bir “cemahiriye”nin meşru başkanını uçak bombasıyla evinde vurmaya kalkmak ya da onun emriyle devletlerini savunan askerlere karşı “isyancılar”a havadan destek vermek, uluslararası hukukun hangi kuralına sığar? Nasıl çıkarıldığı bilinen Birleşmiş Milletler Güvenlik Kurulu kararlarında bile bir iznin izi var mıdır?

Türkiye Cumhuriyeti, ilk bakışta onurlu bulunan bir tutumun hemen ardından böylesine tutarsız bir görüntüye sürüklenmeli miydi? Özellikle, “kadim dost” sayılan Muammer Kaddafi’nin gözünde?

O Kaddafi ki, 1974’te Atina’nın ve Kıbrıs Rumlarının şımarıklıklarıyla ada Türklerine uygulanan zulmü durdurmak için Türkiye’nin harekete geçmesini sağlayacak uçak benzinini hiç tereddütsüz Ankara’nın emrine sunan kişiydi.

Elbet böylesine basit bir “vefa” konusu değil bu. Dıştaki girişimler açısından bakıldığında da pek akıllıca sayılabilir mi bu garip tutum?

Mümtaz Soysal
30 Mart 2011

Yazar Hakkında: admin (6576 Yazısı bulunuyor)

Diğer bütün yazıları, admin →