Dangalos’tan Pangalos’a Gazetecinin Rolü – Ali Sirmen

Yunanistan Başbakan Yardımcısı Pangalos’un geçmişini bilenler, onun cumartesi günü, İzmir Swiss Otel Smyrna Salonu’nda Türk ve Yunanlı gazetecilere hitaben yaptığı konuşmanın içeriği karşısında haklı olarak şaşkınlığa düşmüş olabilirler.

Türk-Yunan Gazeteciler Birliği’ni oluşturmak üzere, geçen hafta sonunda İzmir’de bir araya gelen (toplantı sonunda kuruluşun geçici tüzüğü, bir ay sonra tekrar bir araya gelme şartıyla kabul edildi) gazeteciler, kendi payları da bulunan bu gelişmeye benzer gelişmelerin önünü açmak, Ege’nin iki yakası arasında daha sıcak ilişkileri geliştirmek amacını güdüyorlardı.

Geçmişte her ağzını açtığında, Türkiye’ye nefret kusan ve hakaret yağdıran Öcalan konusunda şaibeli olan ve bu yüzden basınımız tarafından bir zamanlar Dangalos diye adlandırılan Pangalos’taki bu şaşırtıcı gelişme, Kadri Gürsel’in pazartesi günkü köşesinde “Dangalos’tan Pangalos’a” başlığıyla somutlaşmıştı.

Aynı imparatorluğun bağrından çıkmış olan iki ulus devletin bir bölümünü imparatorluktan devraldıkları, bir kısımını kendi dar görüşlülükleri sonucu yarattıkları çeşitli uzlaşmazlıkları olması doğaldır.

Doğal olmayan, bunları aşmakta bunca beceriksizlik göstermeleri ve bu karşıtlığa ağır bedeller ödemek zorunda kalmalarıdır.

***

45. yılını doldurmakta olduğum gazetecilik yaşamım boyunca, Türkiye ile Yunanistan arasında, şu son birkaç yıl dışında ciddi gerginlik ve kriz olmadığı dönemi anımsamıyorum. Bunu yalnızca, büyük silahlanma masraflarıyla ödemekle kalmadık, yirminci yüzyılın ikinci yarısına kadar dünyanın en güzel kozmopolit kentlerinden olan o canım, biricik İstanbul’u da kaybetmek durumuna düştük.

Tarihi ve psikolojik koşullar, iki ulus devletin birbirleriyle ilk bakışta çelişir görünen ve her iki tarafın da, vizyonsuzlukları yüzünden bağdaşır hale getiremedikleri çıkarlarının yarattığı çelişki normaldi.

Yine geç uluslaşmış ve belki de uluslaşma sürecinin mekanizmasını iyi okuyamamış iki ülkenin medyalarının kendi ulusal çıkarlarını savunmada biraz fazla heyecanlı davranmalarını anlamak da imkân dışı değildir.

Ama artık ülkelerin kamuoyları, bilim adamları ve politikacılarının biraz daha uzlaşmacı ve yapıcı bir tavır sergilemelerinin vakti gelmemiş midir?

Cem ile Papandreu’nun bu alanda yaptıkları önceliğin takipsiz kalmaması ve yarattığı olumlu hava, artık kriz ve gerginlik yorgunu iki toplumun yeni aşamaya girdiklerini gösteriyor.

***

İki ülkede, kamuoyunun oluşturulmasında, dostane ilişkilerin öncü adımlarının atılmasında iki ülkenin medyasına da önemli görevler düşüyor.

Tabii, esas adımı atacaklar politikacılar olacaktır.

Ama onların da politikalarını oluşturmaları ve onu savunmaları, ancak kamuoyu önünde destek bulmalarına bağlıdır.

İşte medya burada önem kazanıyor.

Medyadan bu işlevi yerine getirmesini istemek, karşılıklı “Ben sana hayran sen cama tırman” üslubu içinde davranmaları ya da ulusal çıkarları savunmaktan vazgeçip gerçekçi olmayan bir yakınlaşma havası yaratmalarını de talep etmek anlamını taşımaz.

Ama karşılıklı çıkarları savunurken, Fransa-Almanya örneğinde gördüğümüz gibi, bunları uzlaştıracak bir vizyona sahip olunduğu takdirde, geleneksel düşmanların gerçek dostlara dönüşebileceğini de görmezden gelmemeliyiz.

İki tarafın gazetecilerinin de, Ege’nin iki yakası arasındaki sorunlarda, sorumluluğun ve kusurun yalnızca bir tarafta olmayıp her iki tarafa da ait olduğunu kabul etmeleri ilk önemli adım olacaktır.

Bu adımı attıktan sonra, empatinin yolları açılacak, gerisi daha kolay gelecektir.

Hafta sonu İzmir’de toplanan gazeteciler altı yıldır sürdürdükleri diyaloğu daha üst düzeye taşıyarak önemli bir hizmette bulundular.

Onları kutlarım.

Ali Sirmen
21 Eylül 2010

Yazar Hakkında: admin (6498 Yazısı bulunuyor)

Diğer bütün yazıları, admin →