1919 ve 2007

KONUŞAN , mesleğinde parlamış, o mesleğin uluslararası kuruluşlarında yönetici duruma geçmiş, toplumda parlak bir yer tutmuş, dünyanın neresine giderse gitsin geçim sıkıntısı çekmeyecek kadar rahatlatıcı düzeye erişmiş bir kişi. Bu nitelikleriyle de çok seyahat eden, her ülkenin yüksek düzeydeki önemli kişileriyle görüşen.

22 Temmuz seçimlerinden sonra Amerika’ya ve Avrupa’nın çeşitli köşelerine uzanan meslek seyahatlerinden sonra şöyle diyor: “Bizlerin burada kendi geleceğimize ilişkin olarak hissettiğimiz karamsar ve endişeli duyguların tam tersine, Türkiye konusunda müthiş bir iyimserliği var dışarının. ‘Niçin kaygılısınız?’ diyorlar, ‘Bölgenin en önemli ve güçlü ülkesisiniz; demokratik bir seçim yaptınız; ülkeniz için iyi işler yapıp halkın desteğini kazanmış bir hükümetiniz var; geleceğe güvenle bakmanız gerekir’ .”

Ayrıca şunları da ekliyor o kişi sözlerine: “Amerikalılar memnun, Avrupa sevinçli; Türkiye’de olanlardan sonra Yunanlıların ve İranlıların da etekleri zil çalıyor keyiften. İçte bizlerin kötümser duygularımızla, dışta aşağı yukarı aynı düzeydeki insanların iyimserlikleri arasında derinden düşündürücü bir şey olsa gerek.”

Haksız mı?

İç ve dış tepkiler arasındaki bu çelişki mutlaka ilginç sonuçlara gebedir.

Şöyle bir düşünürseniz, Yeni Osmanlılar ve Jön Türkler geleneğinden gelip Mütareke döneminin iç ve dış koşulları karşısında şaşkınlaşanların duyguları ile şimdi derece derece ilerici, devrimci, cumhuriyetçi sayılabilecek çevrelerin endişeleri arasında ilginç benzerlikler var gibi.

Ne yapmalı?

Mondros koşullarına razı olup kalan ömrümüzü Anadolu’nun ancak bir köşesine hükmedebilecek kadar aşağılanmış Halife’nin emrinde mi tamamlayalım?

Yoksa, her şeyi göze alarak onurlu bir şahlanışla yeni bir ufka mı yönelelim?

Şimdiki karamsarlık ortamında yeni ufuklara yönelmek, elbet Mustafa Kemal ‘in yaptıklarını değişik koşullarda tekrarlamak değildir. Ama, aynen yapılması gereken bir şey var: Gönlümüzdeki idealin “gerçekleştirilebilir” liğine inancımızı yitirmeden doğru bildiğimiz yolda durmadan yürümek.

Yöntemler de aynı olmayabilir. Ama orada da şu benzerliğin bulunması zorunludur: Dünyada yaygınlaştırılmaya çalışılıp bizde de uygulanması içten dıştan istenenlere kuşkuyla yaklaşmak, örneğin kuralsızlaştırma, özelleştirme, yeni anayasa yapma gibi bu çağın değişik konularında derslerimizi kendi yaşadıklarımızdan kendi aklımızla çıkarıp evrensel örneklere bu derslerin prizmasıyla bakmak.

1919′u 1923′e ve önceki çürüyüşü sonraki dirilişe dönüştürmek, ancak böyle bir özgüvenle başarılabilir.

Mümtaz Soysal
mumtazsoysal@gmail.com
10 Eylül 2011

Yazar Hakkında: admin (6498 Yazısı bulunuyor)

Diğer bütün yazıları, admin →